Gelijkwaardige zakelijke communicatie – hoe doe je dat in Haarlem Centrum, Noord Holland, Nederland.

joepiedom01

Volgens mij is communicatie een wederzijdse begrip die van twee kanten moet gaan komen altijd. Een wederzijdse communicatie in een zaken wereld is heel moeilijk te bereiken omdat vaak is er een machtspositie ontstaan. Dit machtspositie maakt wederzijdse communicatie niet mogelijk. Wel wat mogelijk is, is aan de hand van inzicht van de machtspositie bewust te worden over het feit dat je baas een machtspositie over jouw heeft. Als je eenmaal beseft dat een machtspositie gaande is, kan jij je communicatie aanpassen. Door jezelf en jouw communicatiestijl aan te passen kan je baat winnen. Bijvoorbeeld, stel je voor, jij bent op een sollicitatiegesprek met een mogelijke werkgever. Je werkgever is niet met jouw gelijkwaardig omdat hij je mogelijke baas gaat worden. De laatste tijd heb ik veel sollicitatiegesprekken in Haarlem Centrum, Noord Holland gehad. Bij mijn sollicitatiegesprekken heb ik geleerd hoe ik mij staande kan houden. Dat doet ik door een andere houding aan te nemen. Mijn houding is in plaats van als slachtoffer, een houding van een machtspositie. Dit machtspositie is in mijn voordeel omdat ik twee technieken gebruik om mijn staande te houden:

  1. Projectmanagement communicatiestijl
  2. Onderhandelen communicatiestijl

Projectmanagment communicatiestijl betekent dat ik probeer zoveel informatie van de opdrachtgever (ik gebruik het woord opdrachtgever in plaatst van werkgever, omdat opdrachtgever laagdrempelig is) te verzamelen door een gelijkwaardig gesprek aan te gaan. Hiermee hou ik een beetje een evenwichtig in het gesprek (opdracht uitvoerder en opdrachtgever) wat vaak niet het geval is bij potentieel werknemer en werkgever. In plaatst van over mijn persoonlijke trekjes te bespreken, ga ik over details van het werk bespreken. Daarmee kan ik zelf bepalen of die opdracht (baan) voor mij geschikt is of niet.

Onderhandelen communicatiestijl betekent dat tijdens het zakelijk gesprek, probeer ik genoeg informatie te krijgen over de taken. Zodra ik het gevoel dat ik genoeg informatie over de taken heb, ga ik de informatie aan de potentiële opdrachtgever terugkoppelen. Een terugkoppeling aan een potentiële werkgever bevat een herhaling en of een samenvatting aan hem door te geven. Door de werkgever een samenvatting te geven over wat net besproken wordt kan de werkgever het gevoel hebben dat ik goed naar hem geluisterd heb. Aan de andere kant, wat er ook zou kunnen gebeuren is dat de opdrachtgever boos wordt want een herhaling over wat hij net vertelt heeft kan hij als tijdsverspillen ervaren hebben. Veel opdrachtgevers verwachten dat opdrachtnemers het makkelijk communicatief kunnen opvangen wat de werktaken zijn – terwijl in de praktijk is dat bijna nooit het geval. Als een opdrachtgever niet naar jouw terugkoppeling wilt luisteren, dan weet je vanaf dat moment dat hij geen respect voor je heeft. Als je dat eenmaal weet kan je het gesprek beter maar eens afsluiten want het zou tot een onmogelijke communicatie leiden. Dit is hoe onderhandelen werkt. Jij gaat indirect op zoek naar hoe een werkrelatie met jouw opdrachtgever zou gaan verlopen – aan de hand van jouw eigen maatstaven en jouw eigen kwaliteitsmetingen (respect, eerlijkheid, openheid)kan je achter komen of je mogelijke opdrachtgever naar jouw wil luisteren of niet. Als hij niet naar jouw wil luisteren heb jij als recht de deuren van dit sollicitatiegesprek achter jouw dicht te draaien want iedere opdrachtnemer en werknemer heeft recht op met respect behandelt te worden op de werkvloer in Haarlem Centrum, hoofdstad van de provincie Noord Holland, Nederland.

Geschreven door L.A. van der Pol in Wijk aan Zee, Noord Holland, Nederland

Foto Joepiedom Studio kunstcollectie, Wijk aan Zee, Noord Holland, Nederland

Advertisements

“Een vreemde reis”, 1945. Nederlandse boek samengevat

 

Zondag ben ik naar de kofferbakmarkt in Wijk aan Zee geweest. Daar heb ik dit boek, “Een vreemde reis” 1945 gekocht. Ik vroeg aan de kofferbakmarkt verkoper waar het boek overging, maar ze wist het niet en heeft het zelf niet gelezen. Toch heb ik gekocht voor een of twee euro. Op een of andere manier moest ik het echt hebben. Ik vond het een mooi uitziende boek. Maandag ben ik naar Zuiderbad strand in Wijk aan Zee geweest met de hoop dat ik het boekje in een tuig uit zou kunnen lezen. Maar dat voor mij was een onmogelijke opgave want,”Een vreemde reis” is een heel ingewikkelde verhaal, die niet geschikt is voor kinderen maar meer voor volwassenen, net zoals een Kleine Prins meer voor volwassenen is. Ik ben op bladzijde 34 van 55 bladzijden. Het verhaal begint op een leuke manier waarbij 2 kinderen, Bobbel en Barbara aan het spelen zijn en op een gegeven moment willen ze weten of dieren kunnen praten. Vervolgens komt er een wolf te verschijnen die zegt dat dieren wel kunnen praten. En op een gegeven moment neemt de wolf de twee kinderen mee naar Sprookjesland. Het boek is geschreven door Annie Winkler-Vonk. Het is een Amsterdamse boek. Annie Winkler-Vonk neemt de lezer mee naar heel veel reizen. Bijvoorbeel de kinderen ontmoeten Ali Baba en de wolf van rode kaapje. Maar ook figuren zoals, Sinterpiet en Zwarte Klaas (een leuke woordenwisseling). Na twee uur dit boek te hebben gelezen ben ik nog niet klaar en ik heb nog 20 bladzijden te lezen. Dit boek, “Een vreemde reis” maakt veel verwijzingen naar Hans Christiaan Andersen en Broeders Grimm. Eigenlijk is dit een boek met zo veel avonturen en zo veel verwijzingen naar andere verhalen dat het lijkt op een encyclopedie. Een kunstwerk in de literatuur waar alle klassieke verhalen in voorkomen, en waarbij de lezer zeer goed moet gaan concentreren om allerlei verbanden te leggen en ook de rode draad tegelijkertijd niet kwijt te raken van de ingewikkeldheid van dit bijzonder boekje. Wel aan te raden.

Dit is een foto van mijn boek aanwinst, “Een vreemde reis,” 1945 Amsterdam. Op de voorkant zie je een magische figuur met twee kinderen verstopt in elke van zijn pantoffels, links en rechts. Een mooie tekening wat mij betreft.

(Samenvatting geschreven door, L.A. van der Pol, Wijk aan Zee, Noord Holland)

 

reis

Wijk aan Zee, North Holland in The Netherlands Winter 2018

wijkaanzeerkThis is a picture of a Roman Catholic Church in the village of Wijk aan Zee. Winter 2018.

The Netherlands can often been seen as a hyper futuristic country however like many countries – the Netherlands is a country of contrasts. Right now in the winter of 2018 many parts of the Netherlands have been forced to change and to adapt to the digitalization era. For example, in this photograph, if you look very closely, you can see smoke stacks and smoke coming up into the blue sky. This year, that technical industry of the Steel industry, called the Hoogovens locally, will be celebrating the 100 year anniversary. In the past 20 years, the company called the Hoogovens used to have about 24 Thousand workers to take care of the steel industry. Whereas now it is under 7000 workers. This is a concrete example, in my opinion of a combination of digitalization and industrialization.

On the one hand, Wijk aan Zee is beautiful but on the other hand, Wijk aan Zee is a Dutch village that is often torn between digitalization and industry development. The Hoogovens Steel Industry actually has a lot of land around this tiny village and there are lots of stacks of steel extracted water vapour pouring out over the village and the area of Beverwijk, in the regio of IJmond Noord and the Dutch province of North Holland.

A few short years ago this village of Wijk aan Zee was called the Cultural Village of Europe. To me this is a puzzle because what is cultural about Wijk aan Zee? Does culture have to do with people and identity? Or unity and community? Or is there something different all together, such as historic architecture that sums up what one European village has more status and standing then the other one?

In the winter of 2018 this village has almost zero cultural activities. There is a huge amount of individualization and privatization. Most people from the community who were born in this sand-grain pebble size of a city really have no interest in the rest of the world, and their only aim is to keep to themselves and protect their own turf. This is not an altruistic village.

A few years ago, the Dutch Federal Government and the National Schiphol Airport managers were engineering an idea to extend Schiphol International Airport into the North Sea, right outside of Wijk aan Zee. The development of that project is currently dormant, but it goes to show you that globalization en enhanced industrialization and digitalization all have priority over environment and historical architecture. The Netherlands is the same as all the other countries in the world. More often than not, the most powerful override the voices of the small and having high finances and plans of expansion crush villages even when they look special.

 

 

 

 

 

 

 

No Gabbers left in Amsterdam 2017

In the past Amsterdam used to have a big culture of Gabbers. Gabbers was a street name kind of like skaters was meant for th skateboarders. Gabbers were a group of people from Amsterdam who wore expensive training suits and expensive state of the art Nike Air shoes. Gabbers were mostly men from the age 20 to 45 years old. Many shaved their head completely. Gabbers was this very big Amsterdam sub-culture of fun-loving, fast, speed, hyper-modern, futuristic types. They were the major new trendsetters of Amsterdam. They owned Amsterdam and were mostly light-hearted people. The main thing the Gabbers were interested in was what was referred to in Amsterdam as House music. House music in Amsterdam is digital fast beat music which uses modern noises, like train sounds, whistles and other repeat industrial noises. Gabbers and House Music went hand in hand. The House Music was often performed by DJ’s in very specially assigned clubs in Amsterdam Centrum. The DJ’s used LP and Record Player combinations, sometimes two record players or sometimes 10 Record players at the same time. The music was of synchronize to the lazer beams that shot off in all directions on a dancefloor. The Gabbers in their training suits and their state of the art Nike Air shoes would dance a specific way to the House music. It was a one unit experience. All Gabbers in Amsterdam in 2017 have become extinct. They are gone and disappeared completely. (I am writing this from Amsterdam, the Netherlands, Dec. 12, 2017CITTA4-euro-500

Eindhoven city, The Netherlands

Eindhoven is a city in the South of Holland. It started off as a small municipality and once Philips started his famous Philips company the village started to grow. now it is considered to be Holland’s fifth largest cities. What makes Eindhoven a special city? Well it all starts at the Central train station (Eindhoven CS).

In the main hall, there is a quote in large neon yellow letters that reads:

“Conventie, een soort herinnering, is het grootste beletsel om te genieten van leven en kunst.” Piet Mondriaan

Which means convention is the obstacle between art and life.

It is the kind of quote that makes you question your life, your actions and your independent role as an individual. It is because of this one quote that I changed. I changed my vision of the world, my vision of people, my goals, dreams and aspirations, I no longer could find peace within tradition or culture instead I knew I needed to follow my own way.

To me, going to Eindhoven and seeing that quote in the CS was the most valuable experience in my world travels.17170342157_5156ab17d2_b

 

2854801799_1cd2995154_b

Nepotism in 2017

In the 1960’s universities in the Western world used to be about two components, namely [1] morals [2] intellectualism.

Both of these components were intended to be taught through academic institutions such as universities. The idea was that through an ingrained sense of academic morals and intellectualism this could lead one to create opinions that university academics could use in their field of expertise after graduation and hence in their positions of leadership in different communities. This form of moral and intellectualism indoctrination has been replaced by nepotism all over the Western world.

The use of universities is no longer a place to instill morals and intellectualism instead it is a place to learn practical instructions as to how to have and hold authoritative power in a community through [A] nepotism and [B] protectionism.

This key shift in the Western academic university system is no longer about being able to think critically nor create more world equality instead it has transformed into a Global Locked-in Elitism.

Personally I am an academic traditionalist who holds dear [1] moral values [2] intellectualism, but I am a dying breed.

My value system does not match the current 2017 academic professionalism. Unlike Darwinism and the Survival of the Fittest theory, where most species have a predetermined destiny I believe my destiny is determined by my moral radar, my critical thinking skills (created out of intellectualism) to help me form ‘fair’ and ‘just’ opinions in order to help others within the realm of my professional and personal life components. These are altruistic qualities something that no longer fits into academic professional life.

Photograph taken September 13, 2017. Vancouver Island Canada. Myself standing in front of a portrait of Queen Victoria.

21728234_876057385880945_5450340357463995346_n

My Nightmare, July 20th 2017

This morning from 900 am to 11 am I had a nightmare after twisting and turning all night last night. In my nightmare I was a passenger on a large jetliner. I was seated about half way down from the front of the aircraft with a window seat. I looked out of the window and could see all kinds of other aircraft crashing into the ground and going on fire. Each side of the aircraft had a set of little oval shaped airliner windows and on each side I could see multiple airliners crashing into the ground and turning into flames caused by the crash. I told the other passengers on the aircraft, “there is something wrong with the pilot flying this aircraft, we are all about to die. Look outside the window and see all the other planes crashing and burning.” None of the other passengers reacted and in fact they stayed seated in their seats and were in a complete denial of the fact that our aircraft had descended to just above ground-level and the left wing of the aircraft was scraping the side of a building and creating sparks of flames from the impact. All the passengers, except me was non-reactive to this emergency. It seemed like I was the only one aware of the potential fatal impact our aircraft was about to have and all the other passengers were sitting in their seats not reacting and in a comatose state.

I then found myself looking for the black box. I went into the belly of the aircraft well under the passengers and I found a black square unit. All of a sudden there was another female adult helping me; and a very large muscular man of African American heritage walked closer and closer to me and the other lady. I remember feeling unsure if this man was going to help or harm us. He ended up helping us by jumping down into the black square unit and he started to fish out wet childrens’ clothes and throwing them on the platform me and the unknown female were standing on. Then somehow, I was in the black square unit and I started to pull the cover off of the ground-floor and there was the fast moving ground underneath me. The velocity of the aircraft was way too fast to be able to jump out of the aircraft and live.

Then I awoke from my nightmare. (Images: Generation X)

4221396001_5261043194001_5260995143001-vs