Gelijkwaardige zakelijke communicatie – hoe doe je dat in Haarlem Centrum, Noord Holland, Nederland.


Volgens mij is communicatie een wederzijdse begrip die van twee kanten moet gaan komen altijd. Een wederzijdse communicatie in een zaken wereld is heel moeilijk te bereiken omdat vaak is er een machtspositie ontstaan. Dit machtspositie maakt wederzijdse communicatie niet mogelijk. Wel wat mogelijk is, is aan de hand van inzicht van de machtspositie bewust te worden over het feit dat je baas een machtspositie over jouw heeft. Als je eenmaal beseft dat een machtspositie gaande is, kan jij je communicatie aanpassen. Door jezelf en jouw communicatiestijl aan te passen kan je baat winnen. Bijvoorbeeld, stel je voor, jij bent op een sollicitatiegesprek met een mogelijke werkgever. Je werkgever is niet met jouw gelijkwaardig omdat hij je mogelijke baas gaat worden. De laatste tijd heb ik veel sollicitatiegesprekken in Haarlem Centrum, Noord Holland gehad. Bij mijn sollicitatiegesprekken heb ik geleerd hoe ik mij staande kan houden. Dat doet ik door een andere houding aan te nemen. Mijn houding is in plaats van als slachtoffer, een houding van een machtspositie. Dit machtspositie is in mijn voordeel omdat ik twee technieken gebruik om mijn staande te houden:

  1. Projectmanagement communicatiestijl
  2. Onderhandelen communicatiestijl

Projectmanagment communicatiestijl betekent dat ik probeer zoveel informatie van de opdrachtgever (ik gebruik het woord opdrachtgever in plaatst van werkgever, omdat opdrachtgever laagdrempelig is) te verzamelen door een gelijkwaardig gesprek aan te gaan. Hiermee hou ik een beetje een evenwichtig in het gesprek (opdracht uitvoerder en opdrachtgever) wat vaak niet het geval is bij potentieel werknemer en werkgever. In plaatst van over mijn persoonlijke trekjes te bespreken, ga ik over details van het werk bespreken. Daarmee kan ik zelf bepalen of die opdracht (baan) voor mij geschikt is of niet.

Onderhandelen communicatiestijl betekent dat tijdens het zakelijk gesprek, probeer ik genoeg informatie te krijgen over de taken. Zodra ik het gevoel dat ik genoeg informatie over de taken heb, ga ik de informatie aan de potentiële opdrachtgever terugkoppelen. Een terugkoppeling aan een potentiële werkgever bevat een herhaling en of een samenvatting aan hem door te geven. Door de werkgever een samenvatting te geven over wat net besproken wordt kan de werkgever het gevoel hebben dat ik goed naar hem geluisterd heb. Aan de andere kant, wat er ook zou kunnen gebeuren is dat de opdrachtgever boos wordt want een herhaling over wat hij net vertelt heeft kan hij als tijdsverspillen ervaren hebben. Veel opdrachtgevers verwachten dat opdrachtnemers het makkelijk communicatief kunnen opvangen wat de werktaken zijn – terwijl in de praktijk is dat bijna nooit het geval. Als een opdrachtgever niet naar jouw terugkoppeling wilt luisteren, dan weet je vanaf dat moment dat hij geen respect voor je heeft. Als je dat eenmaal weet kan je het gesprek beter maar eens afsluiten want het zou tot een onmogelijke communicatie leiden. Dit is hoe onderhandelen werkt. Jij gaat indirect op zoek naar hoe een werkrelatie met jouw opdrachtgever zou gaan verlopen – aan de hand van jouw eigen maatstaven en jouw eigen kwaliteitsmetingen (respect, eerlijkheid, openheid)kan je achter komen of je mogelijke opdrachtgever naar jouw wil luisteren of niet. Als hij niet naar jouw wil luisteren heb jij als recht de deuren van dit sollicitatiegesprek achter jouw dicht te draaien want iedere opdrachtnemer en werknemer heeft recht op met respect behandelt te worden op de werkvloer in Haarlem Centrum, hoofdstad van de provincie Noord Holland, Nederland.

Geschreven door L.A. van der Pol in Wijk aan Zee, Noord Holland, Nederland

Foto Joepiedom Studio kunstcollectie, Wijk aan Zee, Noord Holland, Nederland


Wijk aan Zee, North Holland in The Netherlands Winter 2018

wijkaanzeerkThis is a picture of a Roman Catholic Church in the village of Wijk aan Zee. Winter 2018.

The Netherlands can often been seen as a hyper futuristic country however like many countries – the Netherlands is a country of contrasts. Right now in the winter of 2018 many parts of the Netherlands have been forced to change and to adapt to the digitalization era. For example, in this photograph, if you look very closely, you can see smoke stacks and smoke coming up into the blue sky. This year, that technical industry of the Steel industry, called the Hoogovens locally, will be celebrating the 100 year anniversary. In the past 20 years, the company called the Hoogovens used to have about 24 Thousand workers to take care of the steel industry. Whereas now it is under 7000 workers. This is a concrete example, in my opinion of a combination of digitalization and industrialization.

On the one hand, Wijk aan Zee is beautiful but on the other hand, Wijk aan Zee is a Dutch village that is often torn between digitalization and industry development. The Hoogovens Steel Industry actually has a lot of land around this tiny village and there are lots of stacks of steel extracted water vapour pouring out over the village and the area of Beverwijk, in the regio of IJmond Noord and the Dutch province of North Holland.

A few short years ago this village of Wijk aan Zee was called the Cultural Village of Europe. To me this is a puzzle because what is cultural about Wijk aan Zee? Does culture have to do with people and identity? Or unity and community? Or is there something different all together, such as historic architecture that sums up what one European village has more status and standing then the other one?

In the winter of 2018 this village has almost zero cultural activities. There is a huge amount of individualization and privatization. Most people from the community who were born in this sand-grain pebble size of a city really have no interest in the rest of the world, and their only aim is to keep to themselves and protect their own turf. This is not an altruistic village.

A few years ago, the Dutch Federal Government and the National Schiphol Airport managers were engineering an idea to extend Schiphol International Airport into the North Sea, right outside of Wijk aan Zee. The development of that project is currently dormant, but it goes to show you that globalization en enhanced industrialization and digitalization all have priority over environment and historical architecture. The Netherlands is the same as all the other countries in the world. More often than not, the most powerful override the voices of the small and having high finances and plans of expansion crush villages even when they look special.








Holland Winter 2018


I arrived in The Netherlands on December 01, 2017 after being away from the Netherlands for approximately 14 years. I had returned to the Netherlands about 3 times prior to 2003 but those were very short trips so I do not really count those ones.

In a way it feels like I have been in Holland forever and it feels like I never left this country. That is a good strong feeling which is perhaps linked to my Dutch identity. Maybe I am a born Dutch artist, who does not need any direction in order to anchor myself and who is not really materialistic, because the things that I buy, I am aware that I may end up either donating the items to a second hand store, a free library of books or the items may even end up in the garbage. So right now, in The Netherlands, I am nothing but a vagabond and an artist. Because I see things differently then the people in Holland see things. I notice the beauty in small things, like how the sun shines on the church steeple or how the shadow falls right between two houses in the wintertime. I am not attached to anything now, and I live each moment like I am on the edge of darkness and with the state that I could fall off the end of the world at end moment and while all of these emotions and psychological states are fluctuating through my brain, I survive and my aim is to thrive. My attitude is based on my protectionism and my will to live and survive and get the best out of life. I know that how I am operating, through the cracks of the Dutch society and living a life on the the brink of desolation sounds devasting to the average citizen but to me, this is, I am in my element because of my lust and passion to life and not to become extinct. This force is not materialized in something concrete, like having my artwork hung in museums at the Museum Plein in Amsterdam Oud Zuid, but instead it is a positive invisible force for trying to do very good and continue to be as best a Dutch citizen as I possibly can, with the very little amount of intellectual tools that I possess. One of my strongest assets, I believe is my ability to see the world through a different lens than others. This makes me admire life and provides me with a sense of deep connectedness to the society in Beverwijk in which I am currently living in, this winter 2018. Photograph of me in the Beverwijk public library 2018.